سلام به تمام اهالی شب ایرانی

راستش امشب اسمون شب ایرانی ستاره بارونه

اخه امشب ماه به مهمونی ستاره ها رفته تا با هم این جشن رو برگزار کنند

اخه میدونید امشب شب تولد بهترین دوست بهترین یار و بهترین همدم من همسر عزیزمه

همسر عزیزم تولد مبارک امیدوارم ۱۰۰۰ سال زنده باشی

این مطلب رو تقدیم میکنم به همسر عزیزم و تموم کسایی که همسرشون رو تا پای جون دوست دارن.

تقدیم به گل همیشه بهارم

نمیدانم وقتی تو را دیدم چند سال داشتم

زمانی که تو را دیدم حرفهام در دهانم خشکید و قلبم شروع به تپیدن کرد

ان زمان دوست داشتم از درخت پیچک همسایه بالا بروم و برات یک سبد ستاره بچینم تا بتونم ستاره ها رو روی پیراهنت گلدوزی کنم

ان دزمان که تو را دیدم دیگر به ستاره ها اعتنا نمیکردم و در موسقی ملایم صدای تو به سکوت می رسیدم

زمانی که تو را دیدم دلم گفت باید با تمام وجود تو را دوست داشته باشم چون تو مرا با الفبای دوست داشتن اشنا خواهی کرد

اری تو امدی و وجود یخ زده روح مرا از طراوت سپیدت گرما بخشیدی و ان لحظه بود که هر دوی ما به ابدیت پیوستیم.

راستی هیچ میدونی ابدیت کجاست؟

ابدیت میان ایینه زارهاست اونجا میشه خورشید درو کرد و عشق کاشت اونجا نام من تو را میان شنهای ساحل تقسیم میکنند تا هر روز دریا یک لیوان موج به روی صورتمان بپاشد

اونجا میتونیم با هم از تن رودها بگذریم و شیطنت ماهی ها رو نگاه کنیم

اونجا میتونیم با یک ورق کاغذ و یک خودکار ابی جنگلها رو بکشیم و در گلدان کوچکی بکاریم

اونجا میشه نام هم رو درون کاسه ای اب بیندازیم و روی طاقچه یادمان بگذاریم

   زندگی زیباست اگر در کنار هم بودن رو باور کنیم

سلام به همه اهالی شب ایرانی

این مطلب رو تقدیم میکنم به همه کسایی که عاشق هستن و در انتظار کسی که بیاد مونس تنهایی شون باشه و ..........!!!

براستی چقدر تکرار؟

چقدر پرسه زدن در پیاده روهای بی پرستو.؟

چقدر بی تو؟

چرا هیچ چراغی شبستان دلم را روشن نمی کند؟

چرا مرغان دریایی روی امواج صدای من بال نمی زنند؟

چرا روزها خورشید از من روی بر می گرداند و شبها ماه خودش را پشت ابرها پنهان میکند؟

چرا نسیمهای نوازشگر از کنار پنجره قلبم عبور نمی کنند ؟

چرا دیگر پرنده ها در اسمان دل من پرواز نمی کنند؟

چرا دیگر کسی به حرفهای دل من گوش نمیکند؟

بیا قبل از انکه نسیمها درختان را فراموش کنند و پروانه ها گلها را از یاد ببرند.

فرصتی نیست.

بیا قبل از انکه کتاب عمرم برای همیشه بسته شود و به قابی کهنه روی طاقچه یادت تبدیل شوم.

شاید وقتی به کوچه ما بیایی که دیگر من نباشم.