سلام به همه اهالی شب ایرانی
این مطلب رو تقدیم میکنم به همه کسایی که عاشق
هستن و در انتظار کسی که بیاد مونس تنهایی شون باشه و ..........!!!
براستی چقدر تکرار؟
چقدر پرسه زدن در پیاده روهای بی پرستو.؟
چقدر بی تو؟
چرا هیچ چراغی شبستان دلم را روشن نمی کند؟
چرا مرغان دریایی روی امواج صدای من بال نمی زنند؟
چرا روزها خورشید از من روی بر می گرداند و شبها ماه خودش را پشت ابرها پنهان میکند؟
چرا نسیمهای نوازشگر از کنار پنجره قلبم عبور نمی کنند ؟
چرا دیگر پرنده ها در اسمان دل من پرواز نمی کنند؟
چرا دیگر کسی به حرفهای دل من گوش نمیکند؟
بیا قبل از انکه نسیمها درختان را فراموش کنند و پروانه ها گلها را از یاد ببرند.
فرصتی نیست.
بیا قبل از انکه کتاب عمرم برای همیشه بسته شود و به قابی کهنه روی طاقچه یادت تبدیل شوم.
شاید وقتی به کوچه ما بیایی که دیگر من نباشم.
